خورشید ایران
کجا می برد بی سایه مرا آن نور ، با خویش کجا می برد بی پرسش و بی پاسخ می رفت و مرا می برد ها ! گفت تما شا کن گل خاک شهیدان را خالص نشدی ور نه این خاک تو را می برد من بودم و من بودم در حال شدن بودم انگار مرا شوری رقصان به سما می برد هنگامه محشر بود یا وعده دیگر بود ان پای که بی سر بود تن را چه رها می برد او سوی خطر می رفت یا سیرو سفر می رفت!؟ هم باورمان می داد هم باورمان می برد پیری که غریبی را، از کرب و بلا آورد این بار غریبی را تا کرب و بلا می برد
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390ساعت
11:9 توسط معصومه(مرجان) پازوکی|
آخرين مطالب
| Design By : Pichak |
